پرس تي‌وي: واکنش شما به اين افشاگري جديد چيست؟ آيا اين مساله عجيب و شگفت انگيز است؟

ويليامز: اين مساله اصلا شگفت انگيز و مايه تعجب نيست. مدت زمان زيادي است که اين مساله آشکار شده است که سرويس‌هاي مخفي کشورهاي مختلف به ويژه اعضاي اين گروه جاسوسي يعني انگليس، کانادا، امريکا و استراليا در مقايسه با همکاران خارجي‌شان شهروندان خود را به ميزان زيادي به چشم دشمن مي‌نگرند.

از اين مساله به عنوان نوعي جهاني سازي ياد مي‌شود و در واقع از بي‌توجهي اين افراد به مرزهاي ملي خود حکايت مي‌کند آنها از شهروندان همه کشورها از جمله شهروندان خود نيز جاسوسي مي‌کنند و حتي براي جاسوسي از شهروندان خود نيز با متحدان‌شان همکاري مي‌کنند.

پرس تي‌وي: شما فشارهاي سياسي حاصل از اين افشاگري‌ها را چگونه ارزيابي مي‌کنيد؟ به نظر شما هم‌اکنون بايد منتظر چه اتفاقي باشيم؟ حالا که همه اين مردم از مطالب پشت پرده آگاه شده‌اند به نظر شما آيا در رابطه با مسئوليت پذيري دولت‌ها تغييري را شاهد خواهيم بود؟

ويليامز: نه من فکر مي‌کنم آنها صرفا براي پنهان کردن فعاليت‌هاي خود تلاش‌بيشتري خواهند کرد. در گذشته جاسوس‌ها براي حضور در جامعه بايد پنهاني و مخفيانه وارد مي‌شدند اما امروزه کافي است که شما فقط به يک بانک اطلاعاتي متصل شويد و به قانون نيز بي‌اعتنايي کنيد.

منظورم اين است که آژانس امنيت ملي امريکا در حال قانون‌شکني است و بدون حکم در حال جاسوسي است؛ همه اين اقدامات به طور مخفيانه صورت مي‌گيرد.

بنابراين هيچ‌گونه نظارت و موازنه‌اي در اين جا وجود ندارد و من هيچ‌گونه تلاشي را براي ايجاد نوعي نظارت و کنترل در اين زمينه، که اقدامي ضروري است، شاهد نبوده‌ام. يک دادگاه قدرتمند که علنا به بررسي اين مساله بپردازد براي هر جامعه‌اي لازم است و ميزاني از جاسوسي بر ضد دشمنان نيز در همه جوامع ضروري است و همچنين براي کسب اطمينان از روي ندادن حوادث تروريستي تا اندازه‌اي به رصد و کنترل فعاليت‌ها در جامعه نياز داريم.

اما چيزي که ما در اين جا شاهد آن هستيم يک جاسوسي کلي و عمده است چيزي شبيه رمان «۱۹۸۴» نوشته جرج اورول.

پرس تي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌وي: بنابراين به نظر شما آيا ما در يک جهان غيرحساس زندگي مي‌کنيم که به ميزان زيادي پذيرفته است که جاسوسي براي «ايمن» نگه داشتن ما ضروري است؟

ويليامز: در چند سال گذشته چيزي که مردم پذيرفته‌اند اين است که انگليس و امريکا در همه جا دوربين‌هاي نظارتي نصب کنند و بسياري از مردم نيز مي‌گويند اين مساله به ما احساس ايمني و امنيت مي‌دهد.

اگر آنها مورد حمله قرار بگيرند اين ايده که دوربين‌هاي نظارتي به رديابي و دستگيري مهاجمان کمک مي‌کند مايه قوت قلب و اطمينان است اما مساله اصلي به جاسوسي از اطلاعات افراد برمي‌گردد و ريشه تمامي اين‌ها هم در عدم مسئوليت پذيري دولت‌ها خلاصه مي‌شود که ساختارهاي مخفي و شبه مخفي در آنها به طور سرخود و بدون مراجعه به ديگران تصميم‌گيري مي‌کنند آن هم تصميم‌گيري‌هايي که به مرگ و زندگي افراد مرتبط است.

اين ايده که روساي جمهور امريکا اساسا قادرند حکم مرگ افراد در حملات پهپادها را امضا کنند جداي از نقشي که سردسته‌هاي القاعده در کشتار مردم ايفا مي‌کنند درست مثل امضاي فهرست اعدامي‌ها از سوي استالين در دوره «ترور بزرگ» است در اين جا نيز شاهد هيچ نوع مسئوليت پذيري نيستيم.