تروريست حقيقي

مقامات امریکا می‌گویند ممکن است تروریست‌های «القاعده» در این ماه به اهداف غربی حمله کنند. کجا؟ در هر کجای این کره‌ی خاکی. چگونه؟ هیچکس نمی‌داند. چرا؟ سوال خوبی است.

تا کنون هیچ‌گونه اطلاعات خاصی درباره‌ی چند و چون این تهدید تروریستی افشا نشده است.

بیش از یک میلیارد تن غربی روی زمین زندگی می‌کنند. ظاهرا همه آنها باید تا پایان ماه اگوست در خانه‌هایشان باقی بمانند. اگر هر یک از آنها پا از درِ خانه‌هایشان بیرون بگذارند از سوی القاعده منفجر می‌شوند و آنگاه است که دولت امریکا می‌گوید «بله! ما که به شما گفته بودیم.»

آیا آنها واقعا انتظار دارند یک میلیارد نفر در سراسر جهان یک ماهِ تمام درِ خانه‌هایشان را قفل کنند و همان جا باقی بمانند؟

لابد همینطور است. مقامات امریکا پیش از این هم نشان داده‌اند که می‌توانند تمامی اهالی بوستون در ایالت ماساچوست را مجبور کنند که پس از حادثه‌ی پرچم دروغین انفجار در ماراتون بوستون یک روز تمام در خانه‌هایشان بمانند.

آنها مردم یک شهر را برای یک روزِ تمام در خانه‌هایشان حبس کردند و ظاهرا اکنون می‌خواهند برای یک ماهِ تمام کل جهانِ غرب را حبس کنند.

پس از آن، احتمالا کل جهان را برای یک سال، منظومه شمسی را برای یک دهه و کهکشان را برای یک قرن تعطیل خواهند کرد. اینطور نیست؟

به نظر می‌رسد گستاخی این افراد هیچ حد و مرزی ندارد.

چرا سران امریکا باید بخواهند چنین هشدار مضحکی را صادر کنند؟ ناگفته پیداست که هدف آنان نجات دادن جان افراد نیست. در هیچ کجای جهان عرب خطر تروریستی‌ای که به لحاظ آماری قابل توجه باشد وجود ندارد. احتمال اینکه به غربی‌ها صاعقه بزند از احتمال اینکه گرفتار تروریست‌ها شوند بیشتر است. اینکه به یک میلیون نفر درباره خطری هشدار بدهیم که اصلا وجود ندارد با عقل جور در نمی‌آید.

دست کم اگر این هشدار را همانگونه که به نظر می‌رسد بپذیریم اینگونه نخواهد بود.

از این رو ناگفته پیداست که یک دستور کار مخفی در کار است.

این دستور کار چه می‌تواند باشد؟

دستور کارِ نه چندان پنهانِ پشت این موضوع و دیگر «هشدارهای پوچ تروریستی» ساده است. به این روش دروغ پراکنی و تشویش اذهان عمومی گفته می‌شود.

سران امریکا می‌خواهند تمام کشورهای غربی را از تروریسم بترسانند. آنان به ویژه قصد دارند ترس از «تروریسم اسلامی» را گسترش دهند. هدف آنان این است که ترس و وحشتی که به واسطه‌ی عملیات پرچم دروغین ۱۱ سپتامبر به وجود آمد را همچنان حفظ کنند.

تمامِ جهان غرب، به ویژه امریکا هنوز هم از اختلال تنش‌زای پس از رویدادِ ۱۱ سپتامبر رنج می‌برند. (روانشناسی به نام مارتا استاوت شواهدی یافته است مبنی بر اینکه اکثریت مردم امریکا به سبب تصاویر واقعه ۱۱ سپتامبر که از تلویزیون مشاهده کرده‌اند از اختلال تنش‌زای پس از رویدادِ بالینی رنج می‌برند.) صدها میلیون تن از مردم امریکا هنوز تحت تاثیر این گفته که «از تروریست‌ها بترسید، از دولت اطاعت کنید و این مزخرفات را باور کنید» قرار دارند.

مردمی که فکر باور می‌کنند دو هواپیما می‌تواند سه آسمان خراش را با خاک یکسان کنند و اینکه این ساختمان‌های بلند می‌توانند سقوط آزاد داشته باشند و در یک خط صاف به زمین بیفتند، هر چیزی را باور خواهند کرد. این افراد هرگز شورش نخواهند کرد، مهم نیست که تا چه حد با آنان و فرزندانشان بد رفتاری شود. چنین افرادی به واقع دیگر کاملا انسان نیستند؛ آنان به مرده‌های متحرکی (زامبی) بدل شده‌اند که تحت نفوذ شوک رسانه‌ای ۱۱ سپتامبر قرار دارند، ذهن آنان کنترل می‌شود.

اصلا جای تعجب نیست که فیلم زامبی‌ها این روزها تا این حد پرطرفدار شده است. صدها میلیون مرده‌ی متحرک این روزها در سراسر جهان غرب سرگردانند... کار می‌کنند، به خرید می‌روند، به منزل رفته و تلویزیون تماشا می‌کنند، می‌خوابند و درباره‌ی تهدیدهایِ تروریستی خیالی که وجود واقعی ندارند و دولت آن را به خوردشان داده کابوس می‌بینند.

آنان هر گاه که دولت اخطاریه‌ای پوچ درباره‌ی یک خطر تروریستی مطرح می‌کند مانند «سگِ پاولف» واکنش نشان می‌دهند. ابتدا آب دهانشان راه می‌افتد، سپس خرناس می‌کشند و در آخر نیز از ترس به خود می‌لرزند.

هنگامی که فرد هیپنوتیزم کننده می‌خواهد مطمئن شود که سوژه به کلی از خود بی خود شده و تحت کنترل وی قرار دارد، با درخواست از سوژه برای انجام کارهای مضحک وی را «بررسی» می‌کند. به طور مثال، ممکن است به او یک عدد پیاز بدهد و بگوید «از این سیب خوشمزه یک گاز بزن!»

اگر سوژه پیاز را به طور کامل بخورد و فکر کند که در واقع یک سیب خورده است، فرد هیپنوتیزم کننده درخواهد یافت که سوژه هنوز هم در نشئگی به سر می‌برد.

به همین خاطر است که دولت امریکا به صدور هشدارهای مضحک «تروریستی» ادامه می‌دهد، هشدارهایی که احتمالا هیچ انسان عاقلی آن را جدی نخواهد گرفت. دولت امریکا قصد دارد مطمئن شود که هنوز شمار بسیاری از مردم در نشئگیِ وحشت‌آور پس از حادثه‌ی ۱۱ سپتامبر قرار دارند. هنگامی که گویندگان فاکس نیوز با لحنی کاملا جدی اعلام می‌کنند که یک میلیون تن باید برای یک ماه تمام به خاطر تهدید نامشخص «القاعده» در خانه بمانند، مردم امریکا به جای آنکه از خنده پخشِ زمین شوند و تلویزیون‌های خود را از پنجره بیرون بیاندازند و عازم واشنگتن شوند تا رهبران خود را مجازات کنند، حرفشان را باور می‌کنند، آنگاه دولت نیز که سعی دارد ذهن این مردم را تحت سیطره‌ی خود داشته باشد اطمینان حاصل می‌کند که این وحشت عمیق همچنان جانِ آنان را تسخیر کرده است. متاسفانه، هشدارهای مسخره‌ی تروریستی تنها راهی نیست که دولت امریکا برای تحت سلطه نگاه داشتن این مردم انجام می‌دهد.

حمله‌ی کاذب و پرطرفدار پرچم دروغین سلاحی است که حتی از این هم قوی‌تر است.

از زمان «حادثه بزرگ» ۱۱ سپتامبر، وقوع شماری از حملات پرچم دروغینِ جزئی‌تر در سراسر جهان به حفظ این ترسِ توهم‌گونه از جنگ با ترور کمک کرده است. آخرین نمونه این عملیات‌ها، عملیات شرکت نظامی کرفت اینترنشنال در بوستون بود.

از این رو، هنگامی که دولت امریکا می‌گوید «مراقب باشید! ممکن است در این ماه یک حمله تروریستی بر ضد اهداف غربی انجام شود» احتمالا قصد دارد اذهان عمومی را برای انجام یک عملیات پرچم دروغین دیگر آماده کند.

در تابستا سال ۲۰۰۱ نیز از همین نوع اخطارهای نامشخص عنوان شد، با وجود این، دولت امریکا دقیقا از جزئیات حادثه‌ی پیش رو در ۱۱ سپتامبر آگاهی داشت، چرا که خود به همراه دوستان اسرائیلی‌اش این حمله را انجام داد.

سوزان لینداور، افشاگر سازمان سیا آشکار کرد این سازمان، از جمله مافوق وی ریچارد فیوز ماه‌ها پیش از وقوع حمله ۱۱ سپتامبر به طور کامل و دقیق از جرئیات آن خبر داشتند. گروهی از افشاگران اف‌بی‌آی نیز از جزئیات عملیات پرچم دروغین ۱۱ سپتامبر آگاه بودند و سعی کردند به واسطه‌ی تماس با جان اشکرافت، دادستان کل مانع وقوع این رویداد شوند اما مقامات ارشد اف بی آی آنان را با تهدید به مرگ ساکت کردند. رندی گلس، افشاگر اف‌بی‌آی نیز افشا کرده است که فرانسیس تیلور، یکی از مقامات عالی رتبه‌ی وزارت خارجه امریکا نیز پیش از وقوع عملیات پرچم دروغین ۱۱ سپتامبر درباره چند و چون آن اطلاع دقیق داشته است. تیلور به گلس دستور داد که دهانش را ببندد و درباره حملات آتی به ساختمان‌های منهتن جنوبی چیزی نگوید.

دولت امریکا امروز در اگوست ۲۰۱۳، درست مانند اگوست سال ۲۰۰۱، هشدارهایِ پوچ و نامشخص می‌دهد. آیا آنان قصد دارند سطح نشئگی و ناآگاهی ما را بسنجند و یا اینکه صحنه را برای برپایی یک عملیات پرچمِ دروغینِ بزرگ دیگر آماده کنند؟