تروريست حقيقي

 ستارخان نوشت بود: من هیچ وقت گریه نمیکردم چون اگه اشک میریختم آذربایجان شکست میخورد و اگه آذربایجان شکست میخورد ایران زمین می خورد...اما تو مشروطه دو بار اون هم تو یه شب اشک ریختم...

 حدود ۹ ماه بود که تحت فشار بودیم... بدون غذا... بدون لباس... از قرارگاه اومدم بیرون ... چشمم به یه زن افتاد با یه بچه تو بغلش... دیدم که بچه از بغل مادرش اومد پایین و چهار دست و پا رفت به طرف یه بوته علف... علف رو از ریشه در آورد و از شدت گرسنگی شروع کرد خاک ریشه ها رو خوردن...با خودم گفتم الان مادر اون بچه به من فحش میده و میگه لعنت به ستارخان که ما رو به این روز انداخته...

 اما... مادر کودک اومد طرفش و بچه ش رو بغل کرد و گفت: عیبی نداره فرزندم...

 خاک میخوریم اما خاک نمیدیم...

 اونجا بود که اشکم در اومد... با خودم گفتم باید امشب حمله کنیم... رفتم و به سربازام گفتم باید امشب حمله کنیم... یه سردار میخوام که بره و به باقرخان خبر بده که بعد از نماز صبح حمله میکنیم...اما بدونین هرکسی بره امیدی به زنده موندنش نیست... یکی بلند شد و گفت من میرم! گفتم نه تو زن و بچه داری... یکی دیگه بلند شد گفتم نه تو مادرت تنها می مونه... یه نفر بلند شد و گفت سردار من میرم چون من نه زن و بچه دارم٬ نه پدر و مادر... گفتم باشه... صبح یه اسب بهش دادم و رفت...

 اون سردار جوون رفته بود خبر داده بود و وقت برگشتن از پشت با تیر زده بودنش...خودش رو به زور رسونده بود به قرارگاه... به طبیب گفتم این از سربازای خوبه منه... سعی کن حتما معالجه ش کنی...

 طبیب چند دقیقه بعد با گریه از چادر اومد بیرون و بهم گفت:سردار! تو چطور سرداری هستی که هنوز نمیدونی سربازت زنه یا مرد... اونجا بود که فهمیدم اون زن موهاشو کوتاه کرده بود و اومده بود تو میدون و وقتی طبیب میخواست معالجه ش کنه به خاطر اینکه طبیب بدنش رو لخت نبینه نذاشته بود پیرهنش رو در بیاره... دوباره اشکم ریخت...