جام بین الملل؛ سایت روزنامه گاردین در خبری نوشت: صدها نفر از کشورهای اروپایی به عنوان نیروهای جهادی وارد سوریه شده و به نبرد پرداخته اند.   این روزنامه در ادامه نوشت: بر اساس تحقیقات کالج کینگ نیروهای جهادی سوریه از 14 کشور اروپایی در میدان نبرد این کشور حضور پیدا کرده اند و در حدود 6000 هزار نفر در یک ماه گذشته در میدان های مختلف جنگ جان خود را از دست داده اند. گاردین نوشت: بر پایه این تحقیقات از همان ابتدای جنگ در داخل سوریه صدها اروپایی با سفر به این کشور، ضد بشار اسد، با نیروها او به جنگ پرداخته اند.   در این گزارش آمده است که چیزی در حدود 200 نفر نیز از این افراد تا کنون کشته شده اند و بیشتر مبارزان از کشورهای انگلیس، استرالیا، اسپانیا، سوئد و آلمان بوده است.   سایت این روزنامه انگلیسی نوشت: بیش از 130 نفر تا کنون از انگلیس به این جنگ وارد شده اند که بالاترین تعداد در بین سایر کشورهای اروپایی است. بلژیک، هلند و ایرلند نیز با حدود 200 مبارز از مهمترین کشورهای صادر کننده نیروی انسانی به جنگ سوریه به شمار می آیند.   گاردین با اشاره به اینکه 11 درصد مخالفان خارجی را اروپایی ها تشکیل می دهند نوشت: در بین اسرای دستگیر شده در جنگ داخلی سوریه توسط ارتش این کشور، 110 نام خارجی نیز وجود دارد. این سایت با اشاره به ارقام ارسالی سایر کشورها همچون فرانسه و آلمان از کشورهای دیگری همانند آلبانی، کوزو و فنلاند نیز نام برد.   گاردین همچنین اعتراف کرد: می توان گفت که پس از جنگ عراق این بیشترین حجم مشارکت نیروهای خارجی از اقصی نقاط جهان در یک نبرد است.   آقای نیومن از مرکز مطالعات بین المللی رادیکالیزم در گفتگو با گاردین گفت: اینکه چرا افرادی با نام جهادی حاضر به جنگ در کشور سوریه هستند به این مطلب برمی گردد که اگر شما نیز جای آن ها بودید به جای اینکه بخواهید به کشوری همچون سومالی سفر کنید و در صحرا به جنگ بپردازید به قلب کشورهای عربی و سوریه می رفتید چراکه از لحاظ عاطفی بسیار تاثیرگذار تر است.   این درحالی است که اولا بر خلاف ادعای گاردین و آقای نیومن افرادی که در سوریه به عنوان تروریست های خارجی دستگیر شده اند اغلب از نیروهای امنیتی و نظامی تعلیم دیده غرب همانند فرانسه و انگلیس بوده اند نه مردم مسلمان کشورهای اروپایی که از آن ها با نام جهادی یاد می کنند و ثانیا چرا این نیروها که به دنبال جنگ عاطفی هستند به بحرین یا عربستان نمی روند تا در جنگی عاطفی همراه مردم این دو کشور علیه حکومت های استبدادی مبارزه کنند؟   گفتنی است بنا بر تمام قوانین بین المللی آموزش دادن نیروها و فرستادن آن ها به کشوری دیگر برای جنگ به معنای دخالت در مسائل داخلی آن کشور است.   باید پرسید چگونه کشورهای غربی اجازه چنین دخالتی را به خود می دهند و آن را به صورت رسمی و علنی هم مطرح می کنند؟ آیا اگر در یک کشور اروپایی، عده ای از مردم به خیابان ها آمدند، دیگر کشورها می توانند نیرو بفرستند و علیه آن کشور بجنگند؟ رویه ای که کشورهای غربی در پیش گرفته اند به معنای نقض تمام قوانین بین المللی است که تنها منطقه را به نفع این کشورها به بحران بیشتر سوق می دهد؛ در حالی که همین کشورها درباره کشور بحرین سکوت اختیار کردند! 502